سندرم تونل کارپال

تونل کارپال یک گذرگاه باریک در سمت کف مچ است که توسط استخوان ها و یک گروه بافت احاطه شده است. عصب رسانه ای و چندین تاندون از آن عبور می کنند. سندرم تونل کارپال زمانی رخ می دهد که این عصب فشرده شده و منجر به بی حسی، سوزش، درد و گاهی ضعف در دست می شود.

این یکی از رایج ترین شرایط فشرده سازی عصبی است. علائم معمولا به تدریج شروع می شوند و ممکن است در ابتدا وارد شوند. آنها اغلب انگشت شست و شاخص، وسط و بخشی از انگشت حلقه را تحت تاثیر قرار می دهند، زیرا این مناطق توسط عصب متوسط تامین می شوند.

علائم اصلی سوزش، بی حسی و احساس سوزش یا سوزش در انگشت شست و دو یا سه انگشت اول است. بسیاری از افراد متوجه علائم بیشتر در شب یا در هنگام بیدار شدن می شوند و تکان دادن یا حرکت دست می تواند تسکین دهنده باشد. ناراحتی گاهی اوقات می تواند جذب کننده را گسترش دهد.

با گذشت زمان، گرفتن اشیا ممکن است ضعیف تر باشد و شما ممکن است چیزها را رها کنید یا با کارهای خوب مانند دکمه های اتصال مبارزه کنید. در موارد طولانی مدت، عضله در پایه شست می تواند کوچک شود و بی حسی ممکن است به جای آمدن و رفتن ثابت تر شود.

سندرم تونل کارپال زمانی ایجاد می شود که هر چیزی فضای موجود در تونل را کاهش دهد یا فشار را بر عصب رسانه ای افزایش دهد. اغلب هیچ علت واحدی پیدا نمی شود. عوامل کمک کننده می توانند شامل استفاده از دست تکراری یا اجباری، آسیب مچ دست قبلی و شکل مچ دست شما باشند.

در دوران بارداری و در افراد مبتلا به بیماری هایی مانند دیابت، تیروئید، آرتریت روماتوئید و چاقی شایع تر است. حفظ مایعات و تغییرات هورمونی نیز می تواند نقش مهمی ایفا کند. اغلب هر دو دست را تحت تاثیر قرار می دهد، اگرچه معمولا یکی بدتر است.

پزشک اغلب می تواند سندرم تونل کارپال را از علائم و معاینه دستی تشخیص دهد. آنها ممکن است به آرامی بر روی عصب ضربه بزنند یا از شما بخواهند که مچ پا را نگه دارید تا ببینید آیا این کار باعث می شود تا ضربه بزنید و احساس و قدرت عضلات شست را بررسی کنند.

اگر تشخیص مشخص نیست یا جراحی در نظر گرفته می شود، مطالعات عصبی و الکترومیوگرافی می تواند اندازه گیری کند که عصب متوسط چقدر کار می کند. اسکن اولتراسوند گاهی اوقات استفاده می شود. این آزمایشات همچنین به جلوگیری از علل دیگر علائم دست مانند مشکلات عصبی در گردن کمک می کند.

میل به موارد متوسط اغلب با اقدامات ساده بهبود می یابد. پوشیدن یک اسپلیت مچ، به ویژه در شب، مچ دست را در یک موقعیت خنثی نگه می دارد و می تواند علائم را کاهش دهد. تنظیم فعالیت هایی که مچ دست را تحت فشار قرار می دهند، استراحت منظم را انجام می دهند و درمان هر وضعیت اساسی نیز می تواند کمک کند. موارد مربوط به بارداری اغلب پس از تولد نوزاد حل می شوند.

اگر علائم ادامه یابد، تزریق کورتیکواستروئید به تونل کارپال می تواند تورم را کاهش دهد و فشار را بر عصب، گاهی برای چندین ماه کاهش دهد. هنگامی که علائم شدید هستند یا واکنش نشان نمی دهند، جراحی آزاد کردن تونل کارپال باعث کاهش فشار بافت بر عصب برای ایجاد فضای بیشتر می شود. این یک روش رایج است و بسیاری از افراد تسکین پایدار را دریافت می کنند، اگرچه بهبودی قدرت و احساس می تواند زمان ببرد.

هیچ راه تضمین شده ای برای جلوگیری از سندرم تونل کارپال وجود ندارد، اما شما می توانید فشار بر مچ دست خود را کاهش دهید. استراحت از کارهای تکراری دستی، نگه داشتن یک دست آرام، حفظ یک موقعیت مچ پا خنثی و تنظیم فضای کاری شما به راحتی می تواند کمک کند. مدیریت شرایط مانند دیابت و مشکلات تیروئید نیز ارزشمند است.

چشم انداز به طور کلی خوب است، به ویژه هنگامی که درمان قبل از آسیب عصبی شروع می شود. بسیاری از افراد با مراقبت های غیر جراحی بهبود می یابند و جراحی در صورت نیاز موثر است. بی حسی مداوم یا ضعف قابل توجه باید بدون تاخیر طولانی ارزیابی شود، زیرا فشرده سازی عصبی طولانی مدت می تواند منجر به از دست دادن دائمی احساس یا هدر رفتن عضلات شود.