آسیب ACL

رباط صلیبی قدامی یا ACL، یکی از باندهای قوی بافت است که استخوان ران را به استخوان شلین داخل زانو متصل می کند. به طور مورب از طریق وسط زانو اجرا می شود و به حفظ ثبات مفصل کمک می کند، به ویژه هنگامی که شما به طور ناگهانی متوقف می شوید، جهت تغییر یا چرخش.

آسیب ACL به این معنی است که این رباط کشیده شده است، تا حدی پاره شده یا به طور کامل پاره شده است. آسیب ها با شدت درجه بندی می شوند، از یک پیچ خوردگی خفیف که رباط را به یک پارگی کامل که آن را به دو تکه تقسیم می کند، افزایش می دهد. اشک های ACL یکی از شایع ترین آسیب های جدی زانو هستند.

از آنجا که ACL برای کنترل چرخش و حرکت رو به جلو استخوان شین مهم است، یک پارگی قابل توجه می تواند احساس ناپایدار بودن زانو را ترک کند، به ویژه در هنگام ورزش که شامل برش، پریدن و تغییرات سریع جهت است.

در لحظه آسیب، بسیاری از افراد احساس می کنند یا احساس ظاهر شدن در زانو را می شنوند. این معمولا با درد و تورم قابل توجه که در عرض چند ساعت ایجاد می شود، به سرعت دنبال می شود، زیرا خونریزی در داخل مفصل رخ می دهد.

سایر علائم رایج شامل دشواری در تحمل وزن، کاهش دامنه حرکت، حساسیت در اطراف مفصل و احساس اینکه زانو شل است یا راه می دهد، به ویژه هنگامی که سعی در چرخش یا تغییر جهت دارد. برخی افراد هنوز می توانند پس از آسیب، که یک پارگی جدی را رد نمی کند، راه بروند.

صدمات ACL اغلب بدون تماس هستند، اتفاق می افتد زمانی که یک فرد به طور ناگهانی کاهش می یابد و مسیر را تغییر می دهد، با پا کاشته می شود، به آرامی از یک پرش فرود می آید یا به طور ناگهانی متوقف می شود. آنها همچنین می توانند از ضربه مستقیم به زانو، مانند مقابله در ورزش، نتیجه بگیرند.

ورزش هایی که شامل پیچ و تاب مکرر، پریدن و تغییرات سریع جهت، مانند فوتبال، بسکتبال، اسکی و توپ خالص هستند، خطر بالاتری دارند. عوامل مانند تکنیک حرکت، قدرت عضلانی و سطح یا کفش مورد استفاده می توانند بر احتمال آسیب تأثیر بگذارند.

پزشک آزمایش‌های فیزیکی پایداری (مانند تست لاکمن و تست pivot-shift) را برای ارزیابی یکپارچگی ACL انجام می‌دهد.

تصویربرداری کمک می کند تا تشخیص و شناسایی هر گونه آسیب دیگر. اسکن MRI بافت های نرم زانو را به طور دقیق نشان می دهد و می تواند میزان پارگی ACL و همچنین آسیب به دیگر رباط ها، Menisci ( کوسن های غضروف در زانو) یا سطح مفصل را نشان دهد. اشعه ایکس ممکن است برای بررسی هر گونه آسیب استخوان مرتبط گرفته شود.

مراقبت های اولیه بر حل درد و تورم تمرکز دارد، به طور معمول با استراحت، یخ، فشرده سازی ملایم، ارتقاء و تسکین درد، اغلب در کنار فیزیوتراپی اولیه برای بازگرداندن حرکت و کنترل عضلات.

سپس درمان بستگی به شدت پارگی، ثبات زانو و اهداف فعالیت شما دارد. برخی از افراد، به ویژه افرادی که دارای سبک زندگی کمتر فعال یا پارگی جزئی هستند، به خوبی با یک برنامه توانبخشی ساختار یافته که عضلات اطراف زانو را تقویت می کند تا رباط آسیب دیده را جبران کند. ACL پاره شده به تنهایی بهبود نمی یابد.

بازسازی جراحی اغلب برای افرادی که بسیار فعال هستند توصیه می شود، در ورزش های چرخشی شرکت کنید یا بی ثباتی مداوم داشته باشید که زانو در آن راه می دهد. این روش جایگزین رباط پاره شده با پیوند بافت است که پس از آن یک دوره طولانی توانبخشی برای بازسازی قدرت، حرکت و اعتماد به نفس قبل از بازگشت به ورزش مورد نیاز است.

همه آسیب های ACL را نمی توان پیشگیری کرد، اما خطر می تواند کاهش یابد. برنامه های آموزشی که تکنیک پریدن و فرود را بهبود می بخشد، عضلات پا و هسته را تقویت می کند و تعادل و کنترل را توسعه می دهد تا احتمال آسیب را کاهش دهد، به ویژه در ورزش با برش و پریدن زیاد. کفش خوب و گرم کردن مناسب نیز کمک می کند.

چشم انداز پس از آسیب ACL به طور کلی خوب است. با توانبخشی مناسب و جراحی که در آن لازم است، بسیاری از افراد زانو ثابت را به دست می آورند و به فعالیت های قبلی خود باز می گردند، اگرچه بهبودی از یک پارگی زمان و تعهد به یک برنامه توانبخشی را می طلبد. رسیدگی به سایر آسیب های زانو و دنبال کردن برنامه بهبودی کامل به کاهش خطر بروز مشکلات بعدی کمک می کند.