Trigeminal Neuralgia

trigeminal neuralgia نوعی از درد مزمن صورت است که ناشی از یک مشکل با عصب سه گانه است، یکی از اعصاب اصلی که احساسات را از صورت به مغز منتقل می کند. این امر حملات ناگهانی درد شدید، شدید یا تکان دهنده ایجاد می کند که معمولاً در یک طرف صورت رخ می دهد.

درد اغلب روی گونه، فک، دندان یا لثه و گاهی ناحیه پیشانی یا چشم تأثیر می گذارد. حملات ممکن است از چند ثانیه تا چند دقیقه طول بکشد و ممکن است چندین بار در روز رخ دهد. دوره های حملات مکرر را می توان با طلسم هایی با درد کم یا بدون درد دنبال کرد.

علائم نشانه ای ناگهانی، شدید درد صورت است که احساس می کند مانند یک احساس تیز و یا یک شوک الکتریکی است. معمولا یک طرف صورت را تحت تاثیر قرار می دهد و می تواند با لمس نور یا اقدامات روزمره مانند خوردن، صحبت کردن، مسواک زدن دندان، تراشیدن، شستشو صورت یا حتی یک باد تحریک شود.

برخی از افراد همچنین دارای خارش دائمی یا سوزش بین حملات تیز هستند. درد می تواند آنقدر شدید باشد که مردم از فعالیت هایی که ممکن است آن را تحریک کنند، دوری کنند. از آنجا که می تواند دندان ها و فک را درگیر کند، گاهی اوقات با یک مشکل دندانی در ابتدا اشتباه می شود.

تریژمینال neuralgia اغلب ناشی از یک رگ خونی است که بر عصب سه گانه در نزدیکی مغز فشار می آورد که می تواند پوشش محافظ عصب را از بین ببرد و باعث ایجاد آتش سوزی شود. با سن بیشتر رایج می شود.

به طور معمول، می توان آن را با شرایط دیگر که بر عصب تاثیر می گذارد، مانند مولتی اسکلروز یا به ندرت یک تومور فشار بر عصب مرتبط کرد. به همین دلیل، پزشکان ممکن است اسکن هایی را برای جستجوی علت اصلی، به ویژه در افراد جوان و یا زمانی که علائم غیر معمول هستند، تنظیم کنند.

هیچ تست واحدی برای تریژمینال neuralgia وجود ندارد. تشخیص عمدتا بر اساس توصیف درد، از جمله اینکه چگونه احساس می کند، جایی که اتفاق می افتد، چه حملات طولانی و چه چیزی آنها را تحریک می کند. یک الگوی معمول از درد صورت ناگهانی، یک طرفه و تکان دهنده ایجاد شده توسط لمس نور به شدت نشان دهنده این وضعیت است.

اسکن MRI اغلب تنظیم شده است تا به دنبال یک رگ خونی باشد که بر عصب فشار می آورد و دلایل دیگری مانند اسکلروز چندگانه یا تومور را رد می کند. از آنجا که درد می تواند مشکلات دندانی یا سینوسی را تقلید کند، شرایط دیگر معمولاً ابتدا باید حذف شوند.

مسکن های استاندارد مانند پاراستامول معمولاً کمکی نمی کنند. درمان خط اول داروهایی است که سیگنال های عصبی بیش فعال را از جمله داروهای ضد تشنج خاص آرام می کنند. این ها در دوز کم و تنظیم شده شروع می شوند و می توانند فرکانس و شدت حملات را کاهش دهند. بررسی منظم برای تعادل سود و عوارض جانبی لازم است.

اگر داروها کار را متوقف کنند، عوارض جانبی مشکل ساز ایجاد کنند یا تحمل نشوند، ممکن است روش ها در نظر گرفته شوند. این شامل جراحی برای حرکت رگ های خونی از عصب و درمان هایی است که عمدا به بخشی از عصب آسیب می رسانند تا سیگنال های درد را قطع کنند، از جمله اشعه یا تزریق هدفمند یا تکنیک های مبتنی بر گرما. یک متخصص می تواند مزایای و خطرات هر گزینه را توضیح دهد.

تریژمینال neuralgia را نمی توان پیشگیری کرد، اما شناسایی و اجتناب از محرک های شخصی می تواند به کاهش حملات کمک کند. گرم نگه داشتن در هوای سرد، خوردن غذاهای نرم در طول شعله ور و محافظت از صورت از باد ممکن است زندگی روزمره را برای برخی افراد آسان تر کند.

این وضعیت اغلب به دنبال یک الگوی مبارزات و بهبودی است و دوره از فرد به فرد متفاوت است. بسیاری از افراد کنترل خوبی با دارو به دست می آورند، حداقل برای یک زمان و روش ها می توانند در صورت نیاز کمک کنند. از آنجا که درد می تواند بر خلق و خوی، خوردن و کیفیت زندگی تأثیر بگذارد، حمایت از سلامت عاطفی نیز مهم است. بررسی سریع اگر درد تغییر در شخصیت یا سایر علائم جدید ایجاد شود.