کاهش شنوایی

کاهش شنوایی توانایی شنیدن صداها است که ممکن است بر یک یا هر دو گوش و دامنه از خفیف تا عمیق تأثیر بگذارد. برخی از مردم متوجه می شوند که برای دنبال کردن مکالمات در مکان های پر سر و صدا تلاش می کنند، از دیگران می خواهند خودشان را تکرار کنند یا تلویزیون را بلندتر از قبل کنند.

از دست دادن شنوایی به طور گسترده به دو نوع تقسیم می شود. از دست دادن شنوایی راهنمایی زمانی اتفاق می افتد که صدا نمی تواند آزادانه از طریق گوش خارجی یا میانی عبور کند، مثلا به دلیل گوشوا، مایع یا مشکل گوش. کاهش شنوایی Sensorineural شامل گوش داخلی یا عصب شنوایی است و اغلب دائمی است. برخی افراد ترکیبی از هر دو دارند.

از دست دادن شنوایی به طور متوسط اغلب مربوط به پیر شدن یا تکرار قرار گرفتن در معرض صدای بلند است که هر دو می توانند به ساختارهای ظریف گوش داخلی آسیب برسانند. عفونت های آرایش و گوش رایج هستند، معمولاً علل برگشت پذیر هستند. یک گوش سوراخ شده (burst) ، تغییرات در فشار و برخی داروها همچنین می توانند بر شنوایی تأثیر بگذارند.

از دست دادن شنوایی گاهی اوقات می تواند همراه با سایر شرایط گوش مانند لابیینیتسیت یا بیماری Meniere باشد که در کنار سرگیجه یا زنگ زدن در گوش رخ می دهد. به طور معمول، می توان آن را از تولد و یا دنبال آسیب.

از دست دادن شنوایی ناگهانی، که در آن شنوایی به سرعت در یک یا هر دو گوش بیش از چند ساعت یا چند روز کاهش می یابد، باید به عنوان فوری درمان شود. گاهی اوقات می توان آن را در صورت ارزیابی و مدیریت بلافاصله معکوس کرد، بنابراین نباید آن را به امید آن رد کرد.

از یک قرار ملاقات پزشکی فوری بپرسید یا در صورتی که ناگهان شنوایی را از دست بدهید یا اگر از دست دادن شنوایی با علائم دیگر مانند گوش درد، ترشح، سرگیجه یا ضعف صورت همراه باشد. بررسی سریع توسط یک گوش، بینی و متخصص گلو بهترین شانس را برای یک نتیجه خوب فراهم می کند.

یک پزشک معمولا با پرسیدن علائم شما شروع می شود و به دنبال داخل گوش شما برای چک کردن گوشوا، عفونت یا مشکل گوش است. چک های ساده می تواند نشان دهد که آیا از دست دادن رفتار یا سنسورineural است.

تست های شنوایی رسمی، انجام شده توسط یک متخصص صدا، اندازه گیری کنید که چقدر صداها را در زمین ها و حجم های مختلف می شنوید و به تایید نوع و درجه از دست دادن شنوایی کمک می کنند. بسته به یافته ها، آزمایش ها یا اسکن های بیشتر ممکن است برای جستجوی علت اصلی تنظیم شوند.

درمان بستگی به علت دارد. علل برگشت پذیر به طور مستقیم مورد توجه قرار می گیرند: گوش می تواند برداشته شود، عفونت ها ممکن است با دارو مناسب درمان شوند و برخی از مشکلات میانی را می توان اصلاح کرد. هنگامی که این ها حل می شوند، اغلب شنوایی باز می گردد.

هنگامی که شنوایی دائمی است، تمرکز تغییر می کند تا صداها را روشن تر و پشتیبانی کند. سمعک باعث تقویت صدا می شود و برای بسیاری از افراد مناسب است. برای از دست دادن قابل توجه تر، دستگاه های کاشته شده مانند ایمپلنت های cochlear ممکن است گزینه ای باشند. یک متخصص صدا می تواند مناسب ترین راه حل را توصیه و ارائه مشاوره در مورد استراتژی های ارتباطی و فن آوری کمک.

تمام از دست دادن شنوایی نمی تواند جلوگیری شود، اما شما می توانید خطر آسیب های مربوط به صدا را با محدود کردن زمان در اطراف صداهای بلند، نگه داشتن حجم در دستگاه های گوش دادن شخصی، پوشیدن حفاظت از گوش در حوادث پر سر و صدا و یا محل کار، و دادن زمان گوش خود را برای بازیابی پس از قرار گرفتن با صدای بلند. درمان عفونت گوش به سرعت و مدیریت آسیب پذیری گوش نیز کمک می کند.

چشم انداز با علت متفاوت است. بسیاری از مردم هنگامی که یک مشکل برگشت پذیر درمان می شود، دوباره شنوایی را به دست می آورند، در حالی که افرادی که از دست دادن دائمی برخوردار هستند، معمولا می توانند با سمعک، ایمپلنت یا پشتیبانی دیگر ارتباط برقرار کنند. اقدام سریع در کاهش شنوایی ناگهانی به ویژه برای بهترین شانس بهبودی مهم است.