لوله کشوز

سل یا سل یک بیماری عفونی است که توسط باکتری هایی به نام Mycobacterium سل ایجاد شده است. معمولا بر ریه ها تأثیر می گذارد، اما همچنین می تواند بر سایر قسمت های بدن مانند گره های لنفاوی، استخوان ها، کلیه ها یا مغز تأثیر بگذارد.

TB در دو شکل وجود دارد. در اواخر سل، باکتری ها در حالت غیر فعال در بدن باقی می مانند؛ فرد هیچ نشانه ای ندارد، احساس خوبی ندارد و نمی تواند آن را منتقل کند، اما عفونت بعدا فعال می شود. در TB فعال، باکتری ها تکثیر می شوند و باعث بیماری می شوند و فرد مبتلا به سل فعال در ریه ها یا گلو می تواند آن را به دیگران گسترش دهد. TB یک نگرانی عمده سلامت جهانی است، اما با درمان مناسب قابل پیشگیری و قابل درمان است.

TB فعال در ریه ها معمولا سرفه ای ایجاد می کند که بیش از سه هفته طول می کشد، که ممکن است legm یا خون را افزایش دهد. سایر علائم رایج شامل درجه حرارت بالا، عرق شبانه، خستگی شدید، از دست دادن اشتها و کاهش وزن نامشخص است.

اگر TB بر سایر قسمت های بدن تأثیر بگذارد، علائم بستگی به ناحیه درگیر دارد، مانند گره های لنفاوی متورم، درد مفصل یا استخوان، یا اگر به مغز، سردرد، گردن سفت و سردرگمی برسد. اگر سرفه ای بیش از سه هفته یا سایر علائم مداوم داشته باشید، به ویژه اگر خون دریافت کنید.

سل از طریق هوا گسترش می یابد. هنگامی که فردی با TB فعال در ریه ها یا سرفه های مجاری هوایی، عطسه یا صحبت می کند، می تواند قطرات کوچکی را که حاوی باکتری هستند آزاد کند، که دیگران ممکن است در آن نفس بکشند. پخش معمولا نیاز به تماس طولانی مدت، نزدیک، مانند زندگی در همان خانه، به جای تماس روزانه کوتاه دارد.

برخی افراد بیشتر در معرض خطر ابتلا به TB یا اواخر TB فعال هستند. این شامل افرادی است که دارای سیستم ایمنی ضعیف هستند، مانند افرادی که با HIV زندگی می کنند یا داروهایی مصرف می کنند که ایمنی را سرکوب می کنند، کودکان جوان، افرادی که در تماس نزدیک با کسی هستند که سل فعال دارند و افرادی که در مناطقی که TB شایع تر است، سفر می کنند.

برای مظنونین به سل فعال در ریه ها، پزشکان معمولا با یک اشعه ایکس قفسه سینه و آزمایش های آزمایشگاهی بر روی نمونه های فلگم شروع می کنند تا به دنبال باکتری ها باشند. نمونه ها همچنین ممکن است در آزمایشگاه (یک فرهنگ) رشد کنند تا TB را تأیید کنند و بررسی کنند که آنتی بیوتیک ها چه کار خواهند کرد، اگرچه این می تواند چندین هفته طول بکشد. اگر TB در جای دیگر بدن مشکوک باشد، نمونه ای از مایعات یا بافت ممکن است گرفته شود.

برای بررسی بیماری سل، که هیچ نشانه ای ندارد، تست پوست ماتووکس یا آزمایش خون (A interferon-gamma release Assay) می تواند مورد استفاده قرار گیرد. این آزمایشات نشان می دهد که آیا سیستم ایمنی به باکتری های سل واکنش نشان داده است یا خیر، که به تصمیم گیری در مورد اینکه آیا درمان برای جلوگیری از بیماری فعال بعد از آن لازم است، کمک می کند.

TB فعال با ترکیبی از آنتی بیوتیک های مصرف شده برای حداقل شش ماه درمان می شود. یک روش مشترک برای دو ماه اول از چندین دارو استفاده می کند و سپس برای ماه های باقی مانده کمتر است. اکثر افراد در عرض چند هفته احساس بهتری دارند، اما لازم است که هر دوز را مصرف کنید و دوره کامل را تکمیل کنید، حتی پس از بهبود علائم.

متوقف کردن درمان در اوایل، یا به طور نامنظم، خطرناک است زیرا می تواند به باکتری ها اجازه دهد تا زنده بمانند و به آنتی بیوتیک ها مقاوم شوند، که درمان آن بسیار سخت تر است. به همین دلیل، درمان به شدت تحت نظارت قرار می گیرد و ممکن است برای کمک به افراد برای تکمیل آن پیشنهاد شود. TB اواخر ممکن است با آنتی بیوتیک ها درمان شود تا از فعال شدن آن به ویژه در افراد در معرض خطر بالاتر جلوگیری شود.

واکسن BCG برخی از محافظت ها را ارائه می دهد و به افراد در معرض خطر بالاتر، مانند نوزادان در مناطقی که TB شایع تر و برخی از کارکنان مراقبت های بهداشتی است، ارائه می شود. تشخیص و درمان کامل موارد فعال و درمان بیماری سل در افراد در معرض خطر، کلید جلوگیری از گسترش TB است. افراد مبتلا به سل فعال ممکن است توصیه شوند که اقدامات احتیاطی مانند پوشش سرفه و محدود کردن تماس نزدیک را انجام دهند تا زمانی که دیگر عفونی نباشند.

با یک دوره کامل از آنتی بیوتیک های مناسب، اکثر افراد مبتلا به TB درمان می شوند. از آنجا که TB یک بیماری عفونی با اهمیت بهداشت عمومی است، موارد معمولا به مقامات بهداشتی گزارش می شود تا در صورت لزوم تماس های نزدیک را بررسی و آزمایش کنند.