لیزر ریه

فیبروز ریه زخم و ضخیم شدن بافت عمیق درون ریه ها است. این آسیب بر کیسه های کوچک هوا (الveoli) تأثیر می گذارد که در آن اکسیژن وارد جریان خون می شود. همانطور که زخم ایجاد می کند، ریه ها سفت می شوند و نمی توانند به راحتی گسترش یابند، بنابراین تنفس و دریافت اکسیژن کافی سخت تر می شود.

چند شکل وجود دارد. هنگامی که هیچ دلیلی پیدا نمی شود، آن را فیبروز ریه ای idiopathic (IPF) می نامند. در موارد دیگر، فیبروز با چیزهایی مانند قرار گرفتن طولانی مدت در معرض گرد و غبار خاص، برخی داروها، رادیوتراپی یا شرایطی که بر سیستم ایمنی تاثیر می گذارد، مرتبط است. این وضعیت معمولا به تدریج رشد می کند و تمایل دارد در طول زمان بدتر شود، اگرچه سرعت از فرد به فرد دیگر متفاوت است.

شایع ترین علائم تنگی نفس هستند که در ابتدا ممکن است فقط با فعالیت ظاهر شوند اما به تدریج بدتر می شوند و سرفه خشک مداوم. بسیاری از مردم نیز احساس خستگی غیر معمول می کنند و ممکن است اشتهای خود و برخی از وزن خود را در طول زمان از دست بدهند.

یک علامت کمتر واضح است که در آن انتهای انگشتان گرد و گسترده تر می شود. از آنجا که علائم به آرامی می آیند، گاهی اوقات با پیری اشتباه می کنند یا بی فایده هستند، بنابراین ارزش دیدن یک دکتر در مورد بی نفس مداوم یا سرفه ای که از بین نمی رود را دارد.

در بسیاری از موارد، به ویژه فیبروز ریه، علت دقیق آن ناشناخته است. محققان فکر می کنند که ترکیبی از عوامل ممکن است درگیر باشد و ارتباط با سیگار کشیدن، عفونت های ویروسی خاص، ریفلاکس اسید و سابقه خانوادگی این بیماری مورد توجه قرار گرفته است.

در موارد دیگر، علت را می توان شناسایی کرد. این شامل قرار گرفتن طولانی مدت در معرض گرد و غبار مانند چوب، فلز یا آزبست ها، قرار گرفتن در معرض کپک یا ذرات مربوط به پرندگان، برخی از داروها، رادیوتراپی به قفسه سینه و شرایط خود ایمنی. جایی که علت پیدا می شود، اجتناب از قرار گرفتن در معرض بیشتر بخش مهمی از مراقبت است.

تشخیص معمولاً چندین ارزیابی را ترکیب می کند. تست های تنفسی (آزمون عملکرد ریه) اندازه گیری می کنند که ریه های شما چقدر خوب کار می کنند و آزمایش خون می تواند به دنبال علل اساسی باشد. سی تی اسکن با وضوح بالا از قفسه سینه تصاویر دقیق از ریه ها را فراهم می کند و برای شناسایی فیبروز و الگوی آن مرکزی است.

در برخی موارد، نمونه ای از بافت ریه (یک بیوپسی) برای تأیید تشخیص یا تشخیص شرایط مختلف به صورت جداگانه مورد نیاز است. از آنجا که فیبروز ریه می تواند پیچیده باشد، نتایج اغلب توسط یک تیم از متخصصان با هم بررسی می شوند تا به دقیق ترین تشخیص برسند.

در حال حاضر هیچ درمانی وجود ندارد که زخم را معکوس کند، اما چندین رویکرد می تواند وضعیت را کند کند و به شما کمک کند تا در صورت امکان فعال و راحت باشید. برای فیبروز ریه، داروهای ضدفیبروتیک مانند pirfenidone و نینtedanib می توانند سرعت پیشرفت بیماری را کاهش دهند. در جایی که فیبروز با التهاب یا وضعیت ایمنی مرتبط است، داروهای دیگر ممکن است استفاده شوند.

مراقبت های حمایتی نیز بسیار مهم است. این می تواند شامل اکسیژن درمانی برای کاهش بی نفس و محافظت از سایر اندام ها، توانبخشی ریه (یک برنامه ورزش و آموزش)، واکسیناسیون برای کاهش عفونت های قفسه سینه و کمک به مدیریت سرفه و خستگی باشد. برای برخی افراد مبتلا به بیماری پیشرفته، پیوند ریه ممکن است در نظر گرفته شود.

فیبروز ریه بر افراد متفاوت تأثیر می گذارد. برخی از آنها برای مدت طولانی پایدار هستند، در حالی که برخی دیگر علائم خود را سریع تر می یابند. اگرچه خود زخم را نمی توان انکار کرد، اما درمان های فعلی با هدف کاهش پیشرفت، کاهش علائم و حمایت از کیفیت زندگی، و تحقیقات در این زمینه همچنان در حال توسعه است.

گام هایی که می تواند به جلوگیری از سیگار کشیدن کمک کند، ماندن تا به امروز با واکسیناسیون توصیه شده، ادامه دادن به عنوان فعال به عنوان تنفس شما اجازه می دهد و اجتناب از محرک های شناخته شده مانند گرد و غبار مضر. پیگیری منظم اجازه می دهد تا درمان تنظیم شود و هر گونه عوارض، مانند عفونت قفسه سینه یا افزایش فشار در شریان های ریه، برای برداشتن و مدیریت زود هنگام.