نارسایی ریه

انسداد ریه یک انسداد در یکی از رگ های خونی (arteries) است که خون را از طریق ریه ها حمل می کند. انسداد تقریبا همیشه یک لخته خون است، اگرچه چربی، هوا یا سایر مواد به ندرت می توانند مسئول باشند.

اکثر لخته ها ابتدا در یک رگ عمیق تشکیل می شوند، معمولا در پا یا لگن، شرایطی به نام تروموموز رگ های عمیق. بخشی از لخته می تواند از بین برود، از طریق قلب حرکت کند و در ریه ها گیر کند. از آنجا که ریه ها جایی هستند که خون اکسیژن را انتخاب می کند، لخته های بزرگ یا چندگانه می توانند به سرعت خطرناک شوند، به همین دلیل است که به عنوان اورژانس پزشکی درمان می شود.

علائم شایع شامل تنگی ناگهانی نفس، درد قفسه سینه تیز است که اغلب هنگامی که شما در یا سرفه، ضربان قلب سریع یا نامنظم، احساس ضعف یا سرگیجه، و سرفه خون بدتر می شود. نشانه های لخته شدن در پا، مانند درد، تورم، گرما و یا قرمزی در گوساله، ممکن است اول باشد.

یک توهم ریه می تواند تهدید کننده زندگی باشد. شماره اورژانس محلی خود را زنگ بزنید یا بلافاصله به بخش اورژانس بروید اگر دچار بی حسی ناگهانی، قفسه سینه یا درد بالای کمر شدید، ضربان قلب سریع، شما خون را سرفه می کنید یا از دست می دهید. منتظر نمانید تا ببینید آیا علائم حل می شوند.

هر چیزی که جریان خون را کند یا خون را بیشتر کند، احتمال بروز لخته شدن را افزایش می دهد. این شامل دوره های طولانی بی تحرک، مانند بهبودی از جراحی، یک بیماری جدی یا یک پرواز طولانی یا سفر اتومبیل؛ جراحی اصلی اخیر، به ویژه هیپ یا زانو؛ بارداری و هفته ها پس از تولد؛ برخی از سرطان ها و درمان های آنها؛ و برخی از داروهای مانند قرص ضد بارداری یا هورمون درمانی ترکیبی.

عوامل دیگر شامل بیش از 60، اضافه وزن، سیگار کشیدن، لخته قبلی و شرایط ارثی است که لخته شدن خون را آسان تر می کند. اغلب چندین عامل برای ایجاد یک لخته ترکیب می شوند.

از آنجا که علائم با بسیاری از شرایط دیگر همپوشانی دارند، تشخیص در بیمارستان با استفاده از ترکیبی از آزمایشات انجام می شود. یک آزمایش خون به نام D-dimer می تواند به شما کمک کند تا نشان دهد که آیا احتمال لخته شدن وجود دارد یا خیر. پس از آن تصویربرداری به طور مستقیم به شریان های ریه نگاه می کند، اغلب یک آنژیوگرام سی و سی تی ریوی، که از یک رنگ خاص و یک اسکنر CT برای برجسته کردن هر انسداد استفاده می کند.

آزمایش های دیگر ممکن است شامل اسکن تهویه (V/Q) ، سونوگرافی رگ های پا برای جستجوی تروموموز رگ های عمیق، الکتروکاردیوگرام (ECG) برای بررسی قلب و آزمایش خون برای ارزیابی چگونگی مقابله قلب و ریه ها باشد. پزشکان همچنین از ابزارهای امتیازدهی برای قضاوت در مورد احتمال لخته شدن قبل از تصمیم گیری در مورد اینکه کدام تست ها را سفارش دهند، استفاده می کنند.

درمان اصلی داروهای ضد انعقادی است که اغلب آن را رقیق کننده خون می نامند. این ها لخته های موجود را حل نمی کنند، اما آنها رشد آن را متوقف می کنند و از لخته های جدید جلوگیری می کنند در حالی که بدن به طور طبیعی لخته می شود. درمان معمولاً به سرعت شروع می شود و اکثر افراد حداقل سه ماه به یک ضد انعقاد ادامه می دهند؛ برخی از آنها به مدت طولانی تر به علت آن نیاز دارند.

برای یک لخته بزرگ که باعث کاهش جدی فشار خون می شود، پزشکان ممکن است از داروهای لخته شده (thrombolysis) یا در موارد نادر، یک روش یا جراحی برای حذف لخته استفاده کنند. اکسیژن و سایر مراقبت های حمایتی ممکن است در بیمارستان داده شود. برنامه مناسب بستگی به اندازه لخته، علائم و سلامت کلی شما دارد.

در بیمارستان، خطر لخته شدن با اقدامات مانند حرکت اولیه پس از جراحی، فشرده سازی و گاهی تزریق خون کاهش می یابد. برای سفرهای طولانی، به حرکت در اطراف به طور منظم، انجام تمرینات ساده پا، نوشیدن مقدار زیادی آب و پوشیدن جوراب فشرده در صورت توصیه کمک می کند. ترک سیگار و حفظ وزن سالم نیز خطر را کاهش می دهد.

با درمان سریع، بسیاری از افراد به خوبی بهبود می یابند. برخی از آنها با بی نفس یا کمتر به طور معمول، فشار بلند مدت در شریان های ریه باقی می مانند. از آنجا که یک لخته می تواند بازگردد، مهم است که داروها را به عنوان تجویز شده مصرف کنید، قرار ملاقات های پیگیری را بررسی کنید و در صورت بازگشت علائم به مراقبت فوری بپردازید.