درمان های رایج برای سینوزیت مزمن چیست؟

سینوزیت مزمن، که به عنوان رینوزیت مزمن نیز شناخته می شود، شرایطی است که با التهاب سینوس ها که حداقل 12 هفته طول می کشد مشخص می شود. درمان سینوزیت مزمن با هدف کاهش التهاب، کاهش علائم و جلوگیری از عود است. درمان های معمول برای سینوزیت مزمن عبارتند از:

1. ** کورتیکواستروئیدهای ناسالی این ها معمولا برای کاهش التهاب در قسمت های بینی و سینوس ها تجویز می شوند. آنها می توانند به کاهش علائم مانند احتقان بینی، گرفتگی بینی و درد صورت کمک کنند. نمونه هایی از کورتیکواستروئیدهای بینی عبارتند از Fluticasone (Flonase) و Mometasone (Nasonex).

2. **شهرداری ناسا: این شامل عبور بینی با یک راه حل برای کمک به موکوس شفاف و کاهش التهاب است. می تواند با استفاده از یک گلدان خالص، بطری فشار یا اسپری بینی انجام شود.

3. ** آنتی بیوتیک ها: در مواردی که سینوزیت مزمن توسط عفونت باکتریایی ایجاد می شود یا اگر عفونت باکتریایی ثانویه وجود داشته باشد، آنتی بیوتیک ها ممکن است تجویز شوند. آنتی بیوتیک های رایج مورد استفاده عبارتند از Amoxicillin، doxycycline و Traethoprim-sulfamethoxazole.

۴. ** معایب: این داروها به کاهش تراکم بینی با کاهش عروق خونی در قسمت های بینی کمک می کنند. آنها در فرم های اسپری دهانی یا بینی در دسترس هستند. استفاده طولانی مدت از اسپری های ضدعفونی کننده بینی باید برای جلوگیری از افزایش تراکم اجتناب شود.

۵- آنتی هیستامین ها: اگر آلرژی ها به علائم سینوزیت مزمن کمک می کنند، ممکن است آنتی هیستامین ها برای کمک به کاهش واکنش های آلرژیک و تسکین علائم مانند عطسه و خارش توصیه شوند.

· شورش: در مواردی که درمان های پزشکی بی اثر هستند یا مشکلات ساختاری در سینوس ها وجود دارد، جراحی ممکن است در نظر گرفته شود. عمل جراحی سینوسی اندوسکوپیک (FESS) یک روش رایج است که برای بهبود زهکشی سینوس و کاهش علائم استفاده می شود.

· Immunotherapy : برای افراد مبتلا به سینوزیت مزمن مربوط به آلرژی، ایمونوتراپی آلرژنی (عکس های آلرژیک) ممکن است توصیه شود که سیستم ایمنی را به آلرژن های خاص و کاهش علائم حساس کنید.

8. ** استروئیدهای برتر ناسا در مواردی که کورتیکواستروئیدهای بینی موثر نیستند، استروئیدهای بینی موضعی ممکن است برای کاهش التهاب در سینوس ها تجویز شوند.

برای افراد مبتلا به سینوزیت مزمن مهم است که با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود همکاری نزدیکی داشته باشند تا مناسب ترین برنامه درمانی را بر اساس علت اصلی وضعیت و شدت علائم خود تعیین کنند.